Laatste artikelen

  • Wat is dan vrijheid?

    Al ruim een jaar heeft het begrip Vrijheid een nogal dubieuze betekenis gekregen. Vóór corona demonstreerden mensen voor freedom of speech, gelijke rechten voor man en vrouw of voor de bevrijding van politieke gevangenen. Nu we allemaal ervaren hebben hoe het voelt als je individuele vrijheid wordt afgenomen, strijden we om kleine kruimels terug te krijgen. 

    We zijn al blij dat we weer zonder afspraak een winkel in mogen (al moeten we nog steeds die mondkap op houden, waarvan bekend is dat het niet beschermt tegen corona en zelfs schadelijk kan zijn voor je gezondheid...). Opgelucht dat we tussen 12.00 en 18.00 weer op een terras mogen neerstrijken (al vraag ik me af wie d...

    Lees meer en reageer.

  • Plassen!

    De vrijheid om te gaan en te staan waar je wilt is sinds onze grote 'vriend' corona natuurlijk sterk afgenomen. Maar wat voor mij persoonlijk echt een enorme ergernis is geworden, is dat met de sluiting van de horeca ook meteen alle toiletten gesloten zijn. En ik weet niet of de regering dit meegenomen heeft in haar besluitvorming, maar plassen is net als eten en drinken gewoon een eerste levensbehoefte... 

    De door mij gehate #blijfthuis is een naïeve oproep. Je kunt mensen niet blijvend adviseren om thuis te blijven. Voor je fysieke en mentale gezondheid is het juist superbelangrijk om naar buiten te gaan, te bewegen, andere dingen/mensen te zien, positieve prikkels te krijgen. A...

    Lees meer en reageer.

  • Huilen

    Ik ben een vrouw die makkelijk huilt. Uit frustratie, bij schattige baby's en aandoenlijke dieren, bij het zien van de glimlach op het gezicht van een oudje, bij het horen van een prachtig liedje; niets ontsnapt aan mijn tranen. Het rare is dat het bij mij precies tegenovergesteld werkt als ik pijn heb. Bij pijn huil ik niet; dan sluit ik me letterlijk af voor de buitenwereld en word ik stil. Ik heb dan ook het idee dat huilen de pijn alleen maar erger maakt. Maar mensenlief, deze week werd mijn pijngrens echt op proef gesteld...

    Het begon op maandag; een zeurende oorpijn die uitstraalde naar mijn kaak. Kou gevat, concludeerde ik. Gaat wel weer over. Op dinsdag werd de pijn behoorli...

    Lees meer en reageer.

  • Voetstappen

    Afgelopen zondag vertrok ik voor een minivakantie naar mien stadsie Harlingen. Met een flinke koffer, want de winkels waren gesloten en wat als ik niet genoeg kleren/boeken/schoenen bij me zou hebben of, nog erger, niet genoeg eten?? Maar alle reisstress (ja, dat heb ik altijd, ook al blijf ik in NL) viel van mijn schouders toen ik de Afsluitdijk afreed en na een paar kilometers het bordje Harlingen/Harns zag. Iedere keer opnieuw gebeurt er dan iets met me. Noem het melancholie (ben ik heel goed in) of gewoon blijdschap, maar mijn hele lichaam reageert op die naam. Op zo'n moment ben ik me ervan bewust hoe mijn genen verlangen naar dit oude havenstadje. Het voelt als thuiskomen....

    Lees meer en reageer.

  • Een vader die er is

    "Ik ken mijn vader niet." Zomaar een zin die ik van de week las, in een online interview. De vrouw die dat uitsprak was ooit een meisje dat zich haar hele jeugd afvroeg waarom haar vader er niet was. Hij leefde wel en ze wist zelfs ongeveer waar. Maar waar ze vroeger naar een papa verlangde en meer dan eens droomde over een ontmoeting a la Spoorloos, heeft ze zich inmiddels voor hem afgesloten. "Hij had me kunnen vinden", zegt ze nu en haar gekwetstheid is zo voelbaar dat ik haar een knuffel zou willen geven. 

    Het verhaal bleef me achtervolgen. Hoe zou het zijn als je een vader hebt die nooit een vaderrol heeft gespeeld? Om welke reden dan ook, wat er zijn genoeg va...

    Lees meer en reageer.

Auteur

carlitavanrossum

Carlita van Rossum


Volgen

Volg deze blog en ontvang updates in je mail.

Volgen