The Blues

Eens in de zoveel tijd heb ik de blues. Meestal als er veel dingen spelen in mijn leven, de problemen zich opstapelen en ik me zorgen begin te maken of ze wel opgelost gaan worden. Ik herken de tekenen; fysieke onrust, een vol hoofd dat 's nachts ligt te malen en een wereld die ik door een 'blauwe' bril bezie. Opeens worden de zonnige dagen irritant heet. Ervaar ik de rust waarnaar ik snakte als eenzaamheid. Komen de dingen die ik allang verwerkt heb me lastig vallen. Juist op zo'n moment.

Ik weet nu: precies op het juiste moment. Ik leg mezelf soms zo'n druk op om niet alleen veel dingen te doen, maar ze ook nog direct te doen. En goed te doen. Ledigheid is des duivels oorkussen. Ik las dat spreekwoord vroeger ergens en op de een of andere manier klopt dat wel voor mij. Ik wil geen tijd verdoen. Ik weet niet zo goed wat rust is. Wat ik wel weet is dat het noodzakelijk is. En dat de blues vooral niet te lang moeten duren.

De afgelopen weken voelde ik het komen, als een naderende onweersbui. Ik had het ene na het andere probleem met mijn lieve autootje, waarbij ik - paniekaanvallen onderdrukkend - steeds hardop bad dat het stoplicht op groen zou gaan zodat mijn motor niet afsloeg. Mijn rug piepte en kraakte al wekenlang bij bukken en opstaan. Een 'slapende' niersteen was pijnlijk gaan wandelen door mijn lichaam. Ik begreep dat het weer zover was. Ik moest even helemaal niks. Ik mocht met koude drankjes en snacks Virgin River bingewatchen en het huis laten versloffen, terwijl ik mezelf overgaf aan zelfmedelijden. Totdat ik het nieuws hoorde over het overlijden van Peter R. En de dag daarna de beelden zag van ondergelopen straten in Limburg. Dan ga je noodgedwongen relativeren.

Ik luister dit weekend naar Bobby Blue Bland's It's All Over en Ain't No Love In The Heart Of The City. Naar Robert Cray die het over Better Days heeft. Naar Willie Clayton die de All Day Blues heeft. Zoals ik al eerder heb geschreven is het goed om de verhalen van anderen te horen. Je kunt er iets van opsteken. En het is fijn om te weten dat je niet de enige bent die af en toe dagen heeft die je graag snel voorbij ziet gaan, in tegenstelling tot de feelgood berichten die de sociale media meestal overheersen. We zijn gewoon mensen met ups en downs en gelukkig meestal genoeg veerkracht om de mindere periodes te doorstaan. En of het nu komt door de rust of door de fijne pijnstillers van de huisarts, mijn niersteen doet vandaag niet zo moeilijk. Of hij houdt gewoon ook van Robert Cray.

Fijne zondag allemaal, wees lief voor jezelf en voor anderen.

Carlita xxx


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Heel herkenbaar beschreven, Carlita. Ook ik heb er wel eens last van, maar weet ook dat iedereen wel eens mindere dagen heeft, alleen durft niet iedereen het open en eerlijk te vertellen.
Ellie Schmitz, op 18-07-21
Bedankt voor je reactie Ellie! Ja, ik zie dat mensen het herkennen en dan voel ik me toch blij dat ik het heb gedeeld. Gedeelde smart is halve smart...

The Blues

Frank

To be or not to be

The Birds

Veilig

Ik kan het niet alleen