Haven

Mijn lievelingssteden, Harlingen en Rotterdam, beschikken over meerdere havens. En op deze plekken voel ik me thuis. De bedrijvigheid, de schepen, de geur van vis en teer, ik hou ervan. Het staat voor mij symbool voor de start van avonturen en een behouden thuiskomst.

Zolang als ik me kan herinneren heb ik een verlangen gehad naar nieuwe inzichten, verhalen en belevenissen. Dat ik makkelijk met mensen in gesprek raak is hierbij een groot voordeel. Met mijn nieuwsgierige aard en liefde voor woorden was ik in de journalistiek waarschijnlijk goed op mijn plek geweest. Ik ben echter eerst in het onderwijs en daarna in de jeugdzorg beland. Dat had een reden. Een van mijn verlangens was namelijk groter dan wat dan ook. Ik wilde eraan bijdragen dat ieder kind het recht heeft om zichzelf te zijn. En gezien te worden.

Mijn veilige haven was mijn thuisfront, mijn familie. De onveiligheid kroop pas mijn leven binnen toen ik in de tweede klas van de lagere school juffrouw Brekelmans als mijn leerkracht trof. Van een vrolijk, leergierig meisje veranderde ik in een gesloten, bang kind dat niet meer durfde te laten zien wat ze wist of dacht. Deze vrouw sloeg zonder te slaan elke blijheid en veiligheid eruit. Ze zette me de helft van de tijd in de hoek, met mijn gezicht letterlijk naar de muur zodat ze me niet hoefde te zien. Ze liet me steevast nablijven voor onbegrijpelijke redenen. Ze joeg me angst aan en kleineerde me. Ik had geen idee waarom dat mens zo'n hekel aan mij had. Ik denk dat toen de gedachte bij mij is gevormd dat ik extra mijn best moet doen voor mensen die mij niet goed behandelen. Om mijn angst te bedwingen. Om niet meer in mijn eentje in een hoek te hoeven staan.

Mensen ruiken het als je bang bent. Dit beperkt zich niet tot de basisschool. Ook op de werkvloer vindt pesten plaats, alleen wat subtieler dan vroeger op het schoolplein. Ik heb het geluk dat ik nu een fijne werkomgeving heb (en een stuk steviger in mijn schoenen sta dan vroeger). Maar ik kan me genoeg situaties voor de geest halen waarin ik, ook als volwassene, heb moeten vechten om mezelf te kunnen blijven. Waarin de verleiding heel groot was om me maar aan te passen, dingen over me heen te laten komen en niet de confrontatie aan te gaan. Soms bezweek ik voor die verleiding. Maar dat bracht me nooit wat ik wilde.

Een tijdje terug kreeg ik een waardevol advies van Paula Schirmer. Ze zei dat de mensen die je willen domineren, dat doen omdat ze bang voor je zijn. Het gaf me een heel andere kijk op dingen. Ik probeer dat nu voor me te zien zodra ik bemerk dat iemand boven me wil gaan staan. En het geeft rust. Ik weet nu wie ik ben en dat is ook de persoon die ik wíl zijn. Ik vertrouw op mijn intuïtie, iets wat ik vroeger niet graag deed omdat ik bang was dat wat ik al aanvoelde uit zou komen. Ik kies voor leven in plaats van overleven. En mijn veilige haven zoek ik niet meer slechts in andere mensen. Die zit ook in mezelf. Een plek waar ik van weg mag varen om dingen te leren, maar ook de plek waar ik altijd terugkom. En welkom wordt geheten. Ik ben eindelijk mijn eigen haven geworden.

Fijne zondag allemaal! Liefs, Carlita xxx


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Wat een mooie openhartige tekst Carlita. Zo herkenbaar. K zou er zo mijn naam onder kunnen zetten. Voor mij is het een troost dan mensen zich vooral niet realiseren dat zij anderen 'onderdrukken' door hun gedrag. Met mijn redelijk sterkte karakter (lees overheersend) heb ik denk ik ook heel veel mensen pijn gedaan. Dat mijzelf te realiseren is lastig in combinatie met een toch al matig zelfbeeld. ;-) Gelukkig hebben mijn kinderen het lef gekregen om mij die spiegel voor te houden. K ben ze nog altijd dankbaar.
Jij ook een fijne zondag. oh . . . Rotterdam is een steenworp van ons huis he ;-)

Wim
Wim Geurts, op 23-10-21
Dank voor je mooie woorden Wim! En kinderen zijn inderdaad een geschenk; die van mij kunnen ook goed spiegelen hoor. En ik ga binnenkort bij jullie langskomen. Even je nummer opzoeken, anders mail ik je wel even. Liefs, ook voor je vrouw X

Haven

Crisis

Prinses

Vader

Kind

Woorden