Wonderen

De kerstdagen... Voor de één een groot feest met toeters en bellen, voor de ander twee dagen waarin de eenzaamheid nog meer op de loer ligt dan normaal. Want als je kijkt naar alle reclames met vrolijk lachende familieleden rondom een uitgebreid gedekte tafel, de schreeuwerige etalages vol spullen die "Koop mij!" zeggen en de overal rondcirculerende vraag "Wat doe jij met Kerst?" , wordt er toch wel verwacht dat je inderdaad iets DOET. Als je zou besluiten dat je niet mee doet aan het circus, kunnen mensen je toch al snel bestempelen als sneu. Terwijl je misschien gewoon meer zin hebt in rust en reflectie.

Voor mij persoonlijk is Kerst de verjaardag van mijn zus, dus in die zin (in pré-coronatijd) wel een feestje. Maar de hysterie van het commerciële kerstgebeuren, daar heb ik niks mee. Dat oververtegenwoordigde rood, die Mariah Carey, de onophoudelijke stroom van slechte kerstfilms... Dat wil overigens niet zeggen dat ik niet geniet van mijn kerstcadeaubon of mijn broodnodige 13e maand. En ik vind kerstbomen in andermans huis ook heel gezellig. Maar vooral sinds ik alleen woon heb ik minder behoefte aan gedoe. Dan zou ik een kerstboom op moeten zetten voor mezelf om die vervolgens na een paar dagen weer af te breken. Het kan. Toen mijn jongens nog klein waren, genoot ik er wel van. Ik sleepte een echte kerstboom (want die ruikt zo lekker) alle trappen omhoog en had een speciale kerstdoos met ballen, kaarsjes en rendieren om neer te zetten. De kinderen vonden de lampjes vooral leuk. Nadat mijn broertje er niet meer bij was, heb ik nooit meer een kerstboom gekocht.

Ik was vroeger dol op sprookjes en op verhalen uit de Bijbel. Nog steeds eigenlijk. Want er spreekt hoop uit en het vertrouwen dat de wereld niet zo slecht is als je soms denkt. Ze zijn mysterieus en je weet dat er ergens een schat ligt aan het einde van de regenboog, als je maar blijft zoeken. En tijdens die zoektocht ga je wonderen zien. Ik ben niet naïef: ik verwacht niet dat ik opeens geen chronische ziekte meer heb, dat de mensen om mij heen altijd blijven leven en dat ik puur door erop te vertrouwen over water kan lopen. Wonderen zijn niet altijd tastbaar. Wel voelbaar. Het is een wonder dat mijn kinderen geboren werden. Dat ik door aan iemand te denken, die persoon weer levend kan maken. Dat ik mensen tegenkom die, achteraf gezien, niet zomaar op mijn pad zijn gekomen. Wonderen gaan altijd over mensen.

Eergisteren zat ik, gewapend met een keukenrol, All You Need Is Love te kijken: Christmas Edition. De rol ging op. Je voelt het geluk van mensen die elkaar weer kunnen zien en voelen. We hebben elkaar nodig. Waar we ook wonen, wie we ook zijn, hoe jong of hoe oud we ook zijn. En hoe commercieel het programma ook, Dr Love zorgde toch weer voor heel wat wonderen dit jaar. Wat een geweldige baan heb je dan, mensen blij maken en er zelf ook blij van worden! Ik denk dat dit de sleutel is voor geluk. Liefde voelen voor anderen en voor jezelf. Daarmee creëren we zelf wonderen. En die zijn de wereld nog lang niet uit.

Fijne Kerst lieve mensen! Carlita xxx


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Stoere meid hoor om zo'n blog te delen. Ik ben diep onder de indruk. Super bedankt voor je bemoediging tussen de regels door. ;-)
Wim Geurts, op 01-01-22
Ah dank je wel Wim! Eerlijk duurt het langst, heb ik altijd geleerd. En hopelijk halen andere mensen er ook weer wat kracht uit...Tot ziens in dit nieuwe jaar! :) :)

Wonderen

Crisis

Prinses

Vader

Kind

Woorden