Foetsie!

Na twee jaar van lockdown naar lockdown te zijn gejonast. is corona verdwenen. Foetsie. Tenminste, dat is de conclusie die je kan trekken als we kijken naar het nieuws. Geen woord meer na die laatste plechtige persconferentie, waarin Rutte ons nog wel op het hart drukte om vooral voorzichtig te blijven, want we zijn er nog niet klaar mee (weet je nog: "Jij kunt wel klaar zijn met corona, maar corona is niet klaar met ons"). Begrijp me vooral niet verkeerd; ik ben dolgelukkig dat die afgrijselijke periode achter ons ligt. Ik krijg weer jeuk als ik daar aan denk. "We doen het samen", #blijfthuis, de gesloten horeca en daardoor geen beschikbare toiletten zodat je écht nergens meer heen kon, de leefgeluiden van al mijn buren die ook nergens meer heen gingen, het met een grote boog om mensen heen lopen en last but nog least: de door mij uit de grond van mijn hart gehate mondkappen.

Het deed iets met mijn levenslust. Elke keer die slechtnieuwsgesprekken: op een gegeven moment ging ik het onderwerp noodgedwongen vermijden, om in ieder geval nog redelijk positief in het leven te kunnen blijven staan. Maar soms was dat gewoon niet te doen. Vooral toen mensen gingen doorslaan in het uit alle macht vasthouden aan de regels. Zo herinner ik me het bezoek aan de oogarts met mijn vader. Ik mocht niet met hem mee naar binnen. Ook niet toen ik de oogarts vertelde dat mijn vader niet zou begrijpen wat hij moest doen en waarschijnlijk erg gestressed zou raken. Vervolgens werd ik na tien nagelbijtende minuten toch binnen geroepen, omdat het niet lukte het onderzoek uit te voeren en mijn vader inmiddels volledig in paniek was. Regel is regel. Ongeacht de prijs.

En dan de inspiratie... Voordat corona startte, had ik een begin gemaakt met mijn volgende boekproject: een deels historische roman over Harlingen,. Ik had enorm veel zin in research doen, met verschillende mensen praten, plaatsen bezoeken en schrijven natuurlijk. Toen brak de eerste lockdown uit. Je kon nergens heen, niemand wilde het risico lopen ziek te worden en mensen hielden het contact dus af, instanties waren dicht (oh en had ik horeca al genoemd?...). Ik stelde het project uit, in de verwachting dat het binnenkort wel beter zou worden. Dat werd het niet. Of steeds maar heel even. Ik kon niets plannen. Ik werd zelfs een beetje depri. En iedere keer als ik ging zitten met mijn schrijfblok (ja, zo schrijf ik in eerste instantie al mijn boeken) bleven de bladzijden blanco of kraste ik alle geschreven zinnen weer woedend door. Op een gegeven moment werd zelfs het gaan zitten met mijn schrijfblok al een drempel. Maar.... eindelijk werd dan enkele weken geleden onze voorlopig laatste lockdown gedag gezegd. En omdat ik ronduit moe was en geen fut meer had om te wachten tot het lekker weer zou worden, nam ik een week vrij. Zonder gevulde agenda. De wereld ging weer open. Ik kreeg een licht gevoel van vrijheid terug. En wat gebeurde er na twee dagen?

Ik ben weer begonnen aan mijn manuscript! En dit keer niet kauwend op mijn pen terwijl ik uit het raam staar. Mijn pen vliegt over het papier en kan mijn gedachten amper bijhouden. Het hele verhaal, waar twee jaar lang geen kop of staart aan kwam, heb ik als geraamte nu voor het grootste deel geschreven. Het is nog lang niet klaar; ik moet alles nog uitwerken, invullen en leesbaar maken en mij kennende gaan daar nog maanden overheen. Maar.... ik heb mijn focus terug! Ja, ik kan blogs en gedichten schrijven en daar haal ik gelukkig energie en voldoening uit, maar die vereisen niet dat ik dagenlang, liefst wekenlang, in een flow zit waar ik leef met mijn hoofdpersonen, in hun wereld wandel en gesprekken met hen en andere fictieve personen voer. Dat kan ik niet eens uitleggen; het vraagt langdurige concentratie met rustmomenten die niet te lang mogen duren, anders vlieg je er weer uit. Jammer genoeg ging ik na een week door mijn rug, maar oké, je kan niet alles hebben. Ik ben in ieder geval blij dat ik niet meer met schrijfkramp rondloop en mijn gedachten weer de vrije loop kan laten. Want dat is de conclusie die ik heb getrokken: als je geen vrijheid ervaart in je dagelijks leven, dan doet dat ook iets met je gedachten. En als je gebombardeerd wordt met angst en dreiging, dan zijn dat de zaken die de meeste ruimte innemen. Dan bevries je. En dat ga ik niet meer laten gebeuren. Daarvoor is het schrijven - iets waar ik niet zonder kan - me te veel waard.

Dat de lucht weer blauw is in plaats van grijs doet ook iets met mijn herwonnen inspiratie. De stad ziet er zoveel leuker uit zonder die grauwsluier van de hele dag regen. En omdat de mondkappen weer in een hele diepe doos mogen, ben ik gisteren voor het eerst sinds bijna een jaar ook weer naar de kapper geweest. Ja, er zijn nog genoeg zaken om ons zorgen over te maken, maar dat lost eigenlijk weinig op. Laten we maar proberen de focus leggen op wat wel kan en hoe we deze wereld, die van crisis naar crisis lijkt te leven, een beetje kunnen omarmen. En die wereld zijn wij. Dus een dikke knuffel van mij voor jullie allemaal en hopelijk kunnen we dat in het echie gaan doen als mijn boekpresentatie(s) nu echt gaan plaatsvinden!

Fijne zondag allemaal! Carlita xxx


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Heb net dromenjagers “helaas” uitgelezen. Wat een prachtige boeken en mooie familiegeschiedenis. Zit er ooit nog een vervolg in ?
Anjo Klijs, op 13-04-22
Oh, wat heerlijk om te horen Anjo, zo blij dat dat je ervan hebt genoten! Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het een tweeluik zou zijn... Ik heb alleen al meerdere verzoeken gekregen om er een deel 3 aan vast te plakken! Dus ik ben erover aan het nadenken.... Hartelijke groet, Carlita xxx

Foetsie!

Crisis

Prinses

Vader

Kind

Woorden