Vleugels

We hebben allemaal zo onze onzekerheden en ik ben daarop geen uitzondering. Het verschil tussen vroeger en nu is echter dat ik geaccepteerd heb dat mijn angsten bij mij horen en dus onderdeel zijn van wie ik ben. Vaak is de aanleiding voor het ontstaan ervan iets kleins. In mijn geval iets groots; op mijn 11e was ik al 1 meter 80! Dat ben ik nog steeds trouwens. Maar als kind vond ik het verschrikkelijk om boven iedereen uit te steken. En dan hoeft er maar één iemand te zijn die jou erop aanspreekt en bàm! Je onzekere gevoelens zijn bevestigd. Bij mij leidde het ertoe dat ik me enorm van mezelf bewust werd en me kleiner probeerde te maken dan ik was. Nooit op de voorgrond trad. Me voor zover mogelijk onzichtbaar maakte. Ik heb het eerder gezegd: schrijven heeft me gered. Dat gaf me een stem. Ik zag dat ik iets kon. In het werken met mensen ga ik dan ook vaak op zoek naar een talent. Iets waar je goed in bent, waar je blij van wordt, wat jou uniek maakt. Zodat je trots kan worden op wie je bent en naar buiten durft te treden. Ik heb letterlijk wonderen zien gebeuren als iemand zich bewust wordt van de mogelijkheid dat hij/zij iets te bieden heeft aan de wereld. Daar krijg je vleugels van.

Met die vleugels kun je overigens ook een brokkenpiloot worden. Ik kijk nog regelmatig op You Tube naar Michael Jackson: mijn jeugdheld, de superster. De man die popmuziek naar een nieuw level bracht. Die liedjes schreef die vandaag de dag nog niets van hun originaliteit verloren hebben. Hij kon dansen, zingen, werd bejubeld, was geliefd. En zo onzeker over zijn uiterlijk dat hij zichzelf via operaties liet verminken tot hij eruit zag als een niet bepaald charmante barbiepop. De energieke, aantrekkelijke Michael uit de jaren tachtig was in de laatste jaren van zijn leven een schim geworden van zichzelf, die bij optredens amper zijn ogen open kon houden van de medicatie. Het was hartverscheurend om te zien.

Iedereen heeft iets moois, maar je moet het (zelf) willen zien. De pretoogjes van een collega. De wijze opmerkingen van die stille buurvrouw. De verlegen glimlach van een kind. De kwetsbaarheid van een oudere. Ik ben altijd op zoek naar het mooie. En dat zit vaak in heel andere dingen dan het uiterlijk. Het vergt alleen even wat aandacht. We zijn allemaal vlinders.

Fijne zondag allemaal! Liefs, Carlita xxx


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Mooie woorden heel veel liefs fijne zondag
Sienie van van Rennes, op 03-04-22
Dank je wel lieve Sienie! Knuffel xxx
Wat ben jij toch een open boek in je schrijfsels. Hartverwarmend kwetsbaar. Mag ik dat Groots noemen?
Wim Geurts, op 09-04-22
Wat een lieve reactie Wim! Ik kan tegenwoordig niet anders meer dan me kwetsbaar opstellen. Het is de enige manier om verbinding te maken en dat is mijn doel. :) :) :)

Vleugels

Crisis

Prinses

Vader

Kind

Woorden