Tussen droom en werkelijkheid

Mijn vader heeft dementie. Het heeft lang geduurd voordat ik dit wilde accepteren. Want papa is mijn held, mijn beschermer. De zachtaardigste man op aarde. Een wandelende encyclopedie. Maar nadat hij jaren geleden tijdens een fietstocht viel en op zijn hoofd terecht kwam, begon er iets te veranderen. Hij vergat namen, kon niet meer op woorden komen. Leunde steeds meer op ons, zijn familie, terwijl hij nooit om hulp vroeg. Als mensen er iets over opmerkten, werd ik boos. Kom niet aan mijn vader. Maar het was een fase waarin ik mijn hoofd in het zand stak. Ik probeerde mijn vaders achteruitgang te maskeren en ervoor te zorgen dat hij er zelf zo min mogelijk last van had. Maar ik kan het niet tegenhouden. Dementie is een mensonterende ziekte waar niemand om gevraagd heeft. Mijn pa ziet zijn lievelingsboeken in de kast staan, maar kan ze niet meer lezen. Hij kan veel dingen niet meer inmiddels en het lukt hem niet eens goed om te verwoorden hoe dat voor hem is. Hij verdwijnt soms ongewild in een wereld waarin niemand, ook ik niet, hem kan bereiken. Een nachtmerrie die hem angstig maakt. En als hij dan wakker wordt, neemt hij alleen dat unheimische gevoel mee. De rest is hij vergeten. Wat hij gelukkig niet kwijt is, is zijn vermogen om lief te hebben. Dat schijnt er doorheen. Nog steeds.

Maar het vraagt veel van de mensen om hem heen. Vooral van mijn moeder. Als er een lichtend voorbeeld is van 'in goeie en slechte tijden', dan is het de liefde tussen mijn ouders. Mama zorgt 24/7 voor papa, hoe uitputtend en emotioneel pijnlijk het soms ook is. Nog steeds kookt ze dagelijks, helpt hem met alles, zet zijn mooiste muziek voor hem op, luistert, adviseert, huilt mee, lacht mee. Draagt haar lot. Dit blog is eigenlijk voor haar. En voor alle mantelzorgers die hun leven in het teken zetten van een ander. Zonder winstbejag, zonder eigenbelang, maar gewoon om er te zijn voor de mensen van wie ze houden. Daar is niet tegenop te betalen. Al hadden de zakken met geld die de regering besteedde aan mislukte mondkapjes een verschil kunnen maken in het uitbreiden en verbeteren van ons zorgstelsel. Ik kan alleen maar wensen dat de regeringsleiders vroeg of laat beseffen dat ook zij op een dag oud zijn en hulp behoeven. Tot die tijd doe ik er alles aan om er te zijn voor mijn ouders, die er ook altijd voor mij en mijn kinderen zijn geweest. Dat verdienen ze. En ik put mijn kracht uit de bron. Liefde.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Mooi verwoord je ouders zijn lieve mensen je moeder verdiend een standbeeld fijne zondag veel liefs
Sienie van Rennes, op 10-04-22
Dank je wel lieve Sienie! Ja, mijn moeder doet wat ze kan, maar het is wel heel zwaar voor haar... xxx
Mooi. Ik heb al meer van je blogs gelezen, maar deze komt heel dichtbij, want het verhaal is ook de mijne, het onze. Leve de liefde :)
Dirkje, op 13-04-22
Hartelijk bedankt voor je reactie Dirkje! Ja, het is niet makkelijk, maar we proberen zoveel mogelijk liefde te blijven geven. Jij ook veel succes! xxx

Tussen droom en werkelijkheid

Crisis

Prinses

Vader

Kind

Woorden