Magie

Zo lang als ik me kan herinneren ben ik gek geweest op films. Als kleine meisjes gingen grote zus en ik met mijn moeder naar ABBA the Movie en naar The Sound Of Music. Dat waren hele speciale uitjes, want het was te duur om dit vaak te doen en sowieso bijzonder, omdat we thuis alleen een oude tv hadden met twee kanalen die ook nog wel eens haperde. Maar in die bioscoop... Dat was pure magie voor mij! Ik was geen kind dat makkelijk stil kon zitten, maar in de bios lukte dat prima. Ademloos keek ik naar dat gigantische scherm en de verder donkere ruimte, zodat ik ook niets anders kon dan opgaan in een heel andere wereld. Tegen de tijd dat Grease uitkwam, was ik helemaal verkocht. Film en ik kregen een liefdesrelatie die nooit is opgehouden.

In mijn tienerjaren ontstond er een duidelijke voorkeur voor enge, avontuurlijke films en gelukkig kon ik mijn broertje inspireren. Zo gingen we naar Jurassic Parc, The Blair Witch Project en meer van dat soort hartslag verhogende titels. We hadden dezelfde smaak en dat was heel fijn, want zodra er een dergelijke film in het vooruitzicht kwam, had een van ons al kaartjes besteld. En toen mijn kinderen er eenmaal waren, kon ik mijn filmliefde ook op hun overdragen. Eerst vooral animatie, maar later ook Harry Potter. Die vond ik net zo fantastisch als zij. Mijn jongens hadden overigens niet altijd dezelfde filmvoorkeuren. Zo kan ik me een natuurfilm herinneren met prachtige beelden en schattige ijsbeertjes en baby pinguïns, waar ik de ene na de andere traan wegpinkte van ontroering, terwijl zoon K hoorbaar tegen me aan lag te slapen en zoon N verzuchtte dat hij een boek had moeten meenemen (van een kind dat nooit een boek open wilde doen was dit een hele duidelijke boodschap...).

Toen kwam de periode dat we mijn broertje moesten laten gaan. Ik ben daarna jaren niet meer naar de bioscoop gegaan. De glans, de magie was verdwenen. De herinneringen aan mooie tijden niet, maar ik kon daar niet meer aan terugdenken zonder het gemis te voelen. Totdat ik jaren later beetje bij beetje weer begon te verlangen naar dat gevoel van toen. Het avontuur, het wakker schudden van je zintuigen, de basis leggen voor nieuwe dromen. Geïnspireerd worden. Ik ging altijd samen met iemand anders. Dat was ik gewend. Maar dan moet je wel dezelfde soort films leuk vinden. Wat niet altijd het geval is.

Een aantal weken geleden kwam Moonfall uit, een SF movie/rampenfilm, die ik heel graag wilde zien. 'Maar waarom ga je dan niet alleen?' vroeg zoon K verbaasd en mijn antwoord hierop was zo niet logisch ('Omdat ik het niet gewend ben...') dat ik direct besloot om over mijn zelf opgeworpen drempel heen te stappen. De bios is vlakbij, ik kon met de fiets. De film draaide op mijn vrije dag. Ik kon zelfs naar de 4D versie! (Denk aan bewegende stoelen, besproeid worden tijdens de film als het in een scene regent en zeer realistische geluiden). Mijn verstand ging op nul en voor het eerst in mijn leven zat ik in mijn eentje in een vrijwel lege bioscoopzaal. Geweldig! Ik kan het jullie allemaal aanraden. Het was niet raar, eng of ongemakkelijk. Ik liet me gewoon meevoeren op een reis die hoe dan ook minder griezelig is dan de huidige wereld waarin we leven. Twee uur lang verbleef ik ergens anders waar even niets belangrijker was dan een goeie afloop. Voor mij persoonlijk was het een overwinning. En... ik heb de magie weer ervaren! Dit smaakt naar meer!

Fijne zondag allemaal, geniet van het leven, het duurt maar even! Carlita xxx


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Magie

Crisis

Prinses

Vader

Kind

Woorden